DES GUIRLANDES


Het leven is een feest
Maar je moet zelf de slingers ophangen


donderdag 22 september 2016

Vacance à la campagne


 
Dat bloggen, ik weet niet wat het is. Het lijkt wel of de rek er een beetje uit is. Inmiddels blog ik al een aantal jaren, vanaf 2012 om precies te zijn.
In het begin plaatste ik bijna iedere week wel een blogpost. Later werd dat steeds minder en dit jaar is het nog maar heel weinig.
Volgens mij ben ik niet de enige, het lijkt wel trend. Veel van mijn favoriete blogs zijn inmiddels gestopt of posten steeds minder. Dat maakt het ook minder leuk om te bloggen.

Maar ik laat het er nog niet bij zitten. Hier een nieuwe blogpost.
 
 
Afgelopen zomer, vlak voor de bruiloft, zijn mijn man en ik op vakantie geweest in Bourgondië. Heerlijk was het daar. Rustige, landelijk, vredig, mooi en zo echt helemaal ‘Frans’. Nogal logisch, zul je denken,  het ligt in Frankrijk. Toch, het maakt verschil. Er zijn van die plekken die zo toeristisch zijn dat het er zomers bijna een Nederlandse (of Engelse) enclave lijkt en waar alles lijkt te draaien om het vermaak en de commercie. Zo jammer.

Wij houden ervan om ons te begeven onder de gewone Fransen en ons stokbrood te kopen bij de plaatselijke boulangerie en onze boodschappen op de markt of bij zo’n piepkleine supermarché te doen.

Er zijn mensen die zeggen dat Frankrijk best leuk is, maar dat het zo jammer is dat er Fransen wonen. Misschien hebben zij alleen te maken gehad met Fransen die de lompe Nederlandse toeristen zo spuugzat zijn, dat ze er geen zin meer in hebben om beleefd te zijn. Want zeg nou zelf, zijn wij Nederlanders altijd zo’n vriendelijk volk?

In ieder geval, de Bourgondiërs zijn, voor zover wij het hebben kunnen beoordelen, aardige mensen.
En  weet je, in Bourgondië stikt het ook van de brocante marktjes. Van die gezellig, kleine marktjes op het dorpsplein of op het veldje achter de kerk. Marktjes waar je nog heel mooie Franse spulletjes kunt kopen voor echt heel weinig. Op deze foto’s laat ik de inkoop zien van één brocante-rondje.



 


 
En geloof het of niet, alles zo rond de € 5,-- per stuk, soms iets meer, soms iets minder maar nooit boven de € 10,--.
 


 
En nu volgend jaar niet allemaal naar Bourgondië rijden natuurlijk ;-)

De volgende blogpost zal ik laten zien waar we zaten.
 
 
 
 

maandag 5 september 2016

We made our own fairytale


foto: Elma Claassen (klik)
 
Het heeft lang genoeg geduurd, ik ga weer aan het bloggen. Ik heb er ook weer zin in en tijd voor.
En zóveel te vertellen, dat ook.

Ik begin bij de mooiste dag van dit jaar,  ik denk de mooiste dag van de afgelopen vijf jaar, of tien? De trouwdag van onze dochter en, nu is het officieel, onze schoonzoon.

Natuurlijk zit er ook een  scherp kantje aan, een klein beetje. Het is nu stil en leeg in huis. Gewoon ànders en dat is best even wennen, meer nog dan ik had verwacht. Ze is vanuit het ouderlijk huis getrouwd. We waren vaak samen thuis, wij alleen. Vandaar dat gevoel.

Maar genoeg…
 
 
Het was geweldig! Ik sta nog steeds niet met beide benen op de grond. Van begin (heel vroeg) tot einde (weer heel vroeg, ’s nachts dus) was het één groot feest. Vol liefde, geluk, blijdschap en zegen.


 fotoElma Claassen
 

Alleen ik wist van te voren hoe de bruid eruit zou komen te zien. Ze heeft de jurk van mij gekregen en samen zijn we die gaan uitzoeken, in februari al. Daarna ben ik bij al de pas-sessies geweest. Heel fijn om zo samen met je dochter toe te leven naar haar dag, alsof je samen een mooi geheim deelt. “Hoe zou J. de jurk vinden? Wat zal papa zeggen? En hoe zal oma reageren als ze ziet dat ik hààr bruidskroontje draag?” Het kroontje wat mijn moeder droeg op haar trouwdag, ruim 50 jaar geleden.

 
 
’s Morgens vroeg om zes uur kwam Lilit, de kapster, om Charlotte’s haar te doen en dat van haar bridesmaid, haar nichtje en beste vriendin,  ze schelen anderhalf jaar. Omdat we al om half tien moesten vertrekken naar het gemeentehuis, had ik besloten mijn haar zelf te doen. Op youtube een  kapsel met tutorial gezocht en dat héél veel keer bekeken en  heel, heel veel keer geoefend. Het zat, mede door het gebruik van XXStrong haarlak, de hele dag

foto: Elma Claassen

De bruidegom was ook heel mooi. Een prachtig pak op maat en moet je eens kijken wat hij in de voering heeft laten borduren. Echt een trouwpak
 
 
Na het gemeentehuis hadden we de fotosessie met familie, je kent het wel. Daarna een lunch met alle daggasten.

’s Middags de kerkdienst, het hoogtepunt van de dag. De dag ervoor hebben we samen de kerk versierd met rozen, hortensia's, tule
 




 
Het was mooi  om dit mee te maken met zoveel familie, vrienden, gemeenteleden.

Na de dienst was er nog een receptie en daarna reden we naar De Tuin in Rotterdam-Kralingen voor het diner met aansluitend een knalfeest. En als ik zeg knalfeest, bedoel ik dat ook.

En toen was de dag om. Drie uur ’s nachts waren we weer thuis.
Het bruidspaar vloog naar Florence voor de huwelijksreis in Toscane.

Inmiddels zijn ze terug en lijkt het erop dat het leven zijn ‘gewone’ gangetje weer heeft.

De napret blijft,
de herinneringen zullen we voor altijd koesteren.