DES GUIRLANDES


Het leven is een feest
Maar je moet zelf de slingers ophangen


dinsdag 22 november 2016

INDONESIË

 
 
Ik heb wat te vertellen.
Wat vooraf ging...
In september heeft mijn man een marathon gelopen in Ecuador. Dit deed hij niet voor zichzelf maar voor kinderen en gezinnen die in extreme armoede leven. Deze marathon gaat uit van De Vierde Musketier, een internationale christelijke mannenbeweging. Daarom noemen ze de marathon voor het goede doel "Muskathlon".
De Muskathlon is een ultieme uitdaging op een extreme locatie waarbij deelnemers significante bedragen ophalen in de strijd tegen onrecht. Het persoonlijke doel van iedere deelnemer is om € 10.000,— op te halen voor kindsponsor-organisatie Compassion. Naast het trainen voor de marathon nog een extra uitdaging dus. Maar ook dat is ruimschoots gelukt (ruim € 17.000 !)
Ecuador, een prachtige Zuid-Amerikaanse land. De schoonheid van de natuur staat in schril contrast met de leefomstandigheden waar een groot deel van de bevolking in verkeert. Naast armoede zijn vooral drugs, drank en sociale problemen grote issues die mensen in hun greep houden. Tijdens deze reis werd mijn man geconfronteerd met die extreme armoede, kwam in contact met de bevolking en bezocht Compassion-projecten.

Nu is mijn lief door zijn Muskathlon-Ecuador avontuur zo enthousiast geworden over Compassion maar bovenal over onze goede God, dat hij vond dat ik ook zoiets moest gaan doen.

Een marathon? Nou nee! Een beetje hardlopen is best lekker, één of twee keer per week een rondje  van 5km voor de lol en de algehele conditie maar een marathon, daar ga ik echt niet aan beginnen.

Toen kwam  Compassion op de proppen met een vrouwenreis naar Indonesië en heeft hij me gewoon opgegeven! Zonder dat ik het wist! Mijn eerste reactie was grote schrik “dat ga ik echt niet doen hoor!” Maar inmiddels ben ik aan het idee gewend. Dus ja, ik ga mee en laat het gebeuren.

In Indonesië, op noord-Sumatra start Compassion begin 2017 met het zogenaamde Child Survival Programma. Want juist moeders en baby's die in armoede leven, zijn extreem kwetsbaar.
Het Child Survival Programma van Compassion redt moeders en baby's
Moeders en baby’s worden geholpen te overleven. Compassion begeleidt vrouwen tijdens de zwangerschap en helpt bij de bevalling. Daarna wordt de ontwikkeling van de baby goed gevolgd. Ook krijgen de moeders les op het gebied van gezondheid, hygiëne en voeding. De vrouwen krijgen onderwijs uit de Bijbel. Ze worden geleerd voor zichzelf te zorgen en voor zichzelf op te komen. De moeders leren lezen, schrijven en krijgen de mogelijkheid een vak te leren, zodat zij financieel zelfstandig kunnen worden en voor hun kinderen kunnen zorgen. Vrouwen die een onderneming willen beginnen kunnen les krijgen in het schrijven van een businessplan en ontvangen eventueel een microkrediet.

En ik mag hieraan meehelpen! Wat een voorrecht.

Begin april reis ik met vijftig vrouwen uit Nederland af naar Indonesië. Door middel van acties en donaties willen we met elkaar minimaal
€ 36.000,-- bijeen brengen. Genoeg om dit project op te starten en drie jaar te laten draaien.
 
 
Ik ben knuffelpopjes aan het maken die ik verkoop voor dit doel. Sinds ik dit gelanceerd heb op mijn facebookpagina heb ik al vijf popjes verkocht in één week tijd. Aan de slag dus voor meer!
 
 
 
A.s. vrijdag en zaterdag (25 en 26 november) zullen er ook wat popjes te koop zijn op de Zeeuwse winterfair in Kats, Zeeland (http://www.zeeuwsefairs.nl/ )in de kraam van La Boutique Vintage. En ik maak ze ook op bestelling. Dus mocht je zo’n popje willen kopen, kom maar door (desguirlandes@gmail.com) De prijzen zijn vanaf € 8,50 voor een kleintje tot € 14,50 voor een grotere.

 
Maar gewoon geven aan dit geweldig mooie project kan natuurlijk ook.
Beetje brutaal misschien, maar ik bedacht dat als de helft van al mijn volgers € 1,-- zouden doneren, er zomaar € 100,-- op de teller bij zou komen.

Als je ons wilt helpen het bedrag bij elkaar te krijgen dan kan dat direct via de volgende link
https://www.compassion.nl/giftcspindonesie/ naar beneden scrollen en klikken op 'doneer nu' 
Een heel verhaal, niets over wonen deze keer. Maar ik hoop dat ik jullie geraakt heb.
In ieder geval bedankt voor het lezen.

Groetjes,
Barry

dinsdag 25 oktober 2016

Oktober


Het wordt langzaamaan kouder, de bladeren aan de bomen verkleuren. Mooi!

We hebben de waakvlam van de gashaard maar weer aangezet zodat we met één druk op de knop kunnen genieten van een gezellig en warm haardvuur.

 
Natuurlijk, het is veel leuker en romantischer om echt een vuurtje te stoken in een open haard maar dit is een handig alternatief.
 
 
 
Inmiddels heeft manlief ook weer een berenklauw gescoord.  Uit zijn werk op de fiets, hij heeft het laatste stuk gefietst met de berenklauw in z'n ene hand. Serieus die berenklauw was bijna twee meter hoog en anderhalve meter breed. Hoe hij het gedaan heeft weet ik niet, maar zo'n man heb ik. Hij denkt altijd aan mij. Soms neemt hij een bloemetje mee en soms een berenklauw. Ik moest hem wel korter en in stukken zagen anders wist ik echt niet waar ik hem kwijt kon.
Best jammer want hij was prachtig maar waar laat je zo'n ding anders?
Het hertengewei dat ik vorig jaar bij Caatje brocante kocht heb ik weer te voorschijn gehaald. Hij past precies op het randje van de haardombouw als hij stil blijft liggen.
 
 
 
en ’s avonds branden we fervent kaarsjes.

Herfst, niks mis mee

donderdag 22 september 2016

Vacance à la campagne


 
Dat bloggen, ik weet niet wat het is. Het lijkt wel of de rek er een beetje uit is. Inmiddels blog ik al een aantal jaren, vanaf 2012 om precies te zijn.
In het begin plaatste ik bijna iedere week wel een blogpost. Later werd dat steeds minder en dit jaar is het nog maar heel weinig.
Volgens mij ben ik niet de enige, het lijkt wel trend. Veel van mijn favoriete blogs zijn inmiddels gestopt of posten steeds minder. Dat maakt het ook minder leuk om te bloggen.

Maar ik laat het er nog niet bij zitten. Hier een nieuwe blogpost.
 
 
Afgelopen zomer, vlak voor de bruiloft, zijn mijn man en ik op vakantie geweest in Bourgondië. Heerlijk was het daar. Rustige, landelijk, vredig, mooi en zo echt helemaal ‘Frans’. Nogal logisch, zul je denken,  het ligt in Frankrijk. Toch, het maakt verschil. Er zijn van die plekken die zo toeristisch zijn dat het er zomers bijna een Nederlandse (of Engelse) enclave lijkt en waar alles lijkt te draaien om het vermaak en de commercie. Zo jammer.

Wij houden ervan om ons te begeven onder de gewone Fransen en ons stokbrood te kopen bij de plaatselijke boulangerie en onze boodschappen op de markt of bij zo’n piepkleine supermarché te doen.

Er zijn mensen die zeggen dat Frankrijk best leuk is, maar dat het zo jammer is dat er Fransen wonen. Misschien hebben zij alleen te maken gehad met Fransen die de lompe Nederlandse toeristen zo spuugzat zijn, dat ze er geen zin meer in hebben om beleefd te zijn. Want zeg nou zelf, zijn wij Nederlanders altijd zo’n vriendelijk volk?

In ieder geval, de Bourgondiërs zijn, voor zover wij het hebben kunnen beoordelen, aardige mensen.
En  weet je, in Bourgondië stikt het ook van de brocante marktjes. Van die gezellig, kleine marktjes op het dorpsplein of op het veldje achter de kerk. Marktjes waar je nog heel mooie Franse spulletjes kunt kopen voor echt heel weinig. Op deze foto’s laat ik de inkoop zien van één brocante-rondje.



 


 
En geloof het of niet, alles zo rond de € 5,-- per stuk, soms iets meer, soms iets minder maar nooit boven de € 10,--.
 


 
En nu volgend jaar niet allemaal naar Bourgondië rijden natuurlijk ;-)

De volgende blogpost zal ik laten zien waar we zaten.
 
 
 
 

maandag 5 september 2016

We made our own fairytale


foto: Elma Claassen (klik)
 
Het heeft lang genoeg geduurd, ik ga weer aan het bloggen. Ik heb er ook weer zin in en tijd voor.
En zóveel te vertellen, dat ook.

Ik begin bij de mooiste dag van dit jaar,  ik denk de mooiste dag van de afgelopen vijf jaar, of tien? De trouwdag van onze dochter en, nu is het officieel, onze schoonzoon.

Natuurlijk zit er ook een  scherp kantje aan, een klein beetje. Het is nu stil en leeg in huis. Gewoon ànders en dat is best even wennen, meer nog dan ik had verwacht. Ze is vanuit het ouderlijk huis getrouwd. We waren vaak samen thuis, wij alleen. Vandaar dat gevoel.

Maar genoeg…
 
 
Het was geweldig! Ik sta nog steeds niet met beide benen op de grond. Van begin (heel vroeg) tot einde (weer heel vroeg, ’s nachts dus) was het één groot feest. Vol liefde, geluk, blijdschap en zegen.


 fotoElma Claassen
 

Alleen ik wist van te voren hoe de bruid eruit zou komen te zien. Ze heeft de jurk van mij gekregen en samen zijn we die gaan uitzoeken, in februari al. Daarna ben ik bij al de pas-sessies geweest. Heel fijn om zo samen met je dochter toe te leven naar haar dag, alsof je samen een mooi geheim deelt. “Hoe zou J. de jurk vinden? Wat zal papa zeggen? En hoe zal oma reageren als ze ziet dat ik hààr bruidskroontje draag?” Het kroontje wat mijn moeder droeg op haar trouwdag, ruim 50 jaar geleden.

 
 
’s Morgens vroeg om zes uur kwam Lilit, de kapster, om Charlotte’s haar te doen en dat van haar bridesmaid, haar nichtje en beste vriendin,  ze schelen anderhalf jaar. Omdat we al om half tien moesten vertrekken naar het gemeentehuis, had ik besloten mijn haar zelf te doen. Op youtube een  kapsel met tutorial gezocht en dat héél veel keer bekeken en  heel, heel veel keer geoefend. Het zat, mede door het gebruik van XXStrong haarlak, de hele dag

foto: Elma Claassen

De bruidegom was ook heel mooi. Een prachtig pak op maat en moet je eens kijken wat hij in de voering heeft laten borduren. Echt een trouwpak
 
 
Na het gemeentehuis hadden we de fotosessie met familie, je kent het wel. Daarna een lunch met alle daggasten.

’s Middags de kerkdienst, het hoogtepunt van de dag. De dag ervoor hebben we samen de kerk versierd met rozen, hortensia's, tule
 




 
Het was mooi  om dit mee te maken met zoveel familie, vrienden, gemeenteleden.

Na de dienst was er nog een receptie en daarna reden we naar De Tuin in Rotterdam-Kralingen voor het diner met aansluitend een knalfeest. En als ik zeg knalfeest, bedoel ik dat ook.

En toen was de dag om. Drie uur ’s nachts waren we weer thuis.
Het bruidspaar vloog naar Florence voor de huwelijksreis in Toscane.

Inmiddels zijn ze terug en lijkt het erop dat het leven zijn ‘gewone’ gangetje weer heeft.

De napret blijft,
de herinneringen zullen we voor altijd koesteren.
 

dinsdag 12 juli 2016

'brocant' stoeltje


 
Het stoeltje dat ik vorig jaar kocht bij de kringloop is af.
Ik geef toe, het heeft even geduurd maar in etappes is het precies geworden wat ik voor ogen had.

Eerst de stof eraf, dat heeft mijn lief gedaan, die heeft veel meer geduld dan ik.

Toen heb ik het geverfd met de milkpaint  van Miss Mustard Seed Milkpaint in de kleur Grainsack. Een mooie grijswitte kleur. En het leuke van die Milkpaint is dat het niet goed dekt, het gaat chippen en bladderen. Ook ligt de verf er niet op maar het wordt een soort één geheel met het hout. Zo lijkt het net of het stoeltje eigenlijk altijd wit is geweest en door de tand des tijds is aangetast.

Bij Minty in Den Haag kocht ik  een mooie linnen in jutekleur.
Over Minty had ik al eens eerder verteld, echt een aanrader als je mooie stof zoekt voor gordijnen of om een meubelstuk te bekleden. Het zit in de Frederikstraat in Den Haag. Een winkel vol restanten van meubelstoffen, veelal van bekende duurdere merken (klik) waarvan de meeste € 19,99 per meter maar laat de stof die ik koos nu ook nog eens dubbel afgeprijsd zijn,
€ 10,-- de meter!

Het bekleden van het stoeltje heb ik ook in etappes gedaan. Ik vond het best nog wel een klus maar dat zal komen omdat ik het niet dagelijks doe. Eerst de rugleuning, daarna de zitting  en toen de armleuninkjes. Om de nietjes te bedekken kocht ik prachtig mooi afwerkband op de weekmarkt in Rotterdam. En of je het nu gelooft of niet, ik vond precies de kleur en dat voor € 1,-- per meter!


Zo zie je maar weer, mooi hoeft dus niet altijd duur te zijn! Alles bij elkaar heeft het me nog geen € 60,-- gekost, dat is de stoel, verf, stof en afwerkband bij elkaar opgeteld.

Het klinkt misschien een beetje vrekkig maar dat is toch gewoon hartstikke leuk?
 
Dit was het toen ik het kocht bij de kringloop. Wat een metamorfose hè
 
 
En het zit nog lekker ook en dat is mooi meegenomen want om nu een stoel alleen voor de sier in huis te zetten…

Groetjes,

Barry

donderdag 30 juni 2016

Op de helft


Vandaag zijn we alweer op de helft van 2016. Ik vind de tijd zo ontzettend snel gaan. Was dat vroeger nou ook altijd zo? Volgens mij niet, toen duurden winters lang en zomers oneindig.

Ook waren de winters altijd koud en wit en de zomers warm en zonnig… Toch?

Of zou het toch iets met leeftijd te maken hebben? Mijn oma zei het altijd al “hoe ouder je wordt, des te sneller gaat de tijd”. Het blijkt waar, proefondervindelijk bewezen.
 
 
Ik had nog wat foto’s van de haard mèt kaarsen. Staat best leuk zo ’s avonds. Want hoe frisjes en regenachtig het weer ook is, de haard aan is me toch te gortig. ’s Zomers staat de waakvlam altijd uit, dus zomaar even aan dat gaat niet, dan moeten al die blokken hout eerst weg en weer terug. Teveel gedoe dus.

Maar brandende kaarsen op de rand geven een fijne sfeer zonder dat het te heet wordt.
 
 

 
Je ziet ook nog net vlaggetjes hangen. Onze dochter was jarig en met verjaardagen hang ik nog altijd slingers op.
 
 
Dit was haar laatste verjaardag thuis dus ook nog eens speciaal.
 

 
Ze kreeg een ontzettend leuk boeket met pioenrozen en dat mocht lekker beneden staan.
 

 
En kijk eens, ze heeft het van geen vreemde, ook zij houdt van oude spullen. Geweldig toch, zo’n vintage typemachine. En hij doet het nog ook.

Ik merk dat het bloggen bij heel veel bloggers op een laag pitje staat. Bij mij eigenlijk ook. Misschien is gewoon het ‘blogtijdperk’ een beetje voorbij.

Dan lees je in 2050 in de geschiedenisboeken:

“Werden computers in het begin vooral gekocht en gebruikt door bedrijven, later werden ze aangeschaft voor thuis. Net zo onmisbaar als toentertijd de wasmachine en stofzuiger. En niet alleen het zakelijke en nodige werd op de personal computer (pc) gedaan, ook in de vrijetijdsbesteding  ging de pc een steeds grotere rol spelen. In het begin van de 21e eeuw kwam vooral het bloggen in opmars en werd een echte hype onder (huis)vrouwen tussen de 40 en 60 jaar. Dit  heeft ongeveer 20 jaar geduurd en werd later overgenomen door o.a. Facebook en Instagram, mede omdat deze programma’s gemakkelijk en snel op de smartphone kon worden aangestuurd…”


Wie weet, dan zijn onze blogposten gewoon cultureel erfgoed geworden! Leuk voor onze kleinkinderen. Jammer dat er geen blogs zijn uit 1950 of 1960. Dat had me nou ontzettend leuk geleken.

Groetjes weer,
 

Barry

dinsdag 14 juni 2016

La France, je t'aime!

Het allermeest houd ik toch wel van de Franse sfeer, dat was en dat blijft. Ik ben wel iemand ‘van de Franse slag’, een beetje nonchalant, niet té gestyled. Maar toch ook van de Franse élégance, sierlijk, fris en soms een tikkeltje frivool.

 
Landelijk Frans, daar houd ik ook van. De zonnebloemvelden, de grote rollen gedroogd gras op de hellingen, de olijfbomen, de geurende oneindige rijen lavendel. Stokbrood bij het ontbijt en een ‘Plat de jour’ op een terras mèt wijn.  Het Franse platteland, het maakt niet uit waar, voelt altijd een beetje als thuis.
 
 
Misschien heeft het te maken met mijn liefde voor Frankrijk maar het  stoer en sober van tegenwoordig, is aan mij niet besteed.


Hoewel, stoer kan ik wel waarderen, maar dan in de zin van landelijk rustiek en vooral authentiek. Spullen met een verleden, zoals aardewerk en afgebladderde verflagen.

Maar sober, ik kan er niet aan wennen. Het is me vaak te somber, te donker en te grijs. En alles lijkt op elkaar. Kleuren verdwijnen uit de huizen, zelfs bloemen. Ook in de lente en zomer wordt gekozen voor dode takken.
En de wereld is al zo donker!
Sorry, ik wil niemand voor het hoofd stoten.
 
 
Ik ken Frankrijk best goed en ben er inmiddels op heel veel plekken geweest, van Picardië, Normandië en Bretagne tot het uiterste zuiden, de Provence, Languedoc, de Pyreneeën, l’Alsace, Auvergne, Dordogne, de Alpen en het Massif Central. En in héél veel steden, met stipt op één Parijs. Ik ken de weg in Parijs misschien wel beter dan in onze eigen hoofdstad.

En je kunt veel van ‘Les Français’ zeggen maar sober zijn ze in géén geval, daar hebben ze gewoon teveel ‘joie de vivre’ voor. En ik kennelijk ook ;-)

Om de gashaard wat rustieker te maken, heb ik drie oude klinkers op het randje gelegd. ’s Zomers staat de waakvlam uit maar nu heb ik wat dikke kaarsen op de klinkers gezet (op deze foto's nog niet, zie ik)
 
 
In de stenen waterkan heb ik een olijftak mèt olijven gezet. Helaas geen echte tak, wel geprobeerd maar die gaan altijd snel slap hangen. Deze nepper is van een mooie kwaliteit (dus dan mag het)


In de achtertuin is het één groot feest! Zodoende kan ik steeds wat afknippen en in een vaasje zetten, iedere kleur is welkom. Het vaasje/potje kocht ik onlangs bij de Potstal, de geschreven kaart, het aardewerken flesje en de 'frogs' komen uit, jawel, Frankrijk, gevonden op een vide grenier.


Zomer!
 
nog even...
dan gaan we weer naar Frankrijk, de Bourgogne deze keer.
Ik kijk ernaar uit