Paper roses

Paper roses oftewel rozen van papier bestaan al heel lang. Het is van oorsprong een Engelse techniek uit de Victoriaanse tijd. Ik denk dat ze in Nederland als eerste geïntroduceerd zijn door Nanette de Freese. Zij heeft een boekje geschreven waarin ze precies laat zien hoe je deze rozen kunt maken. Het boekje is van 1997, kun je nagaan hoe lang deze techniek al in Nederland bekend is.

Toch is het best lastig om het uit een boekje te leren, dus ben ik verder gaan zoeken en op internet vond ik nog veel meer om het onder de knie te krijgen. Bij Janny van der Vliet heb ik een ‘live’ workshop gevolgd en daar heb ik de basistechniek geleerd. Door het te doen ga je het pas echt snappen. Helaas kwam het verven van het papier daar niet aan de orde maar met de beschrijving van Nanette de Freese en het gewoon te gaan doen, leerde ik het mezelf. Met bijvoorbeeld thee en koffie kun je mooie vervaagde kleuren maken.

Na die workshop ben ik verslingerd geraakt aan de papieren rozen. Na het inwinnen van allerlei informatie en door het héél veel te doen, heb ik inmiddels mijn eigen manier gevonden. Die lijkt natuurlijk op de oorspronkelijke manier maar ik heb er mijn eigen draai aan gegeven. Zowel qua verven en qua opbouw van de rozen. Vooral ook door te kijken hoe een echte roos eruit ziet kwam ik een heel eind.

Op een dag kreeg ik van een vrouwenvereniging hier in het dorp het verzoek of ik op een creatieve avond de dames wilde leren een papieren roos te maken. Best wel eng, er zaten 40 (!) vrouwen met een verwachtingsvolle blik naar me te kijken. Gelukkig weet mijn moeder ook hoe het moet en hebben we die workshop samen gedaan.

Ik vond het zo leuk en gezellig dat ik nu af en toe workshops geef aan kleine groepjes, vooral hier in de regio.

 

Dochter Charlotte heeft samen met een vriendin ook een keer meegedaan met de workshop. Ze koos voor rozen in de kleuren van haar kamer, oud roze en lavendelpaars-blauw. Ondanks dat ze niet echt creatief is - ze studeert liever-  zijn haar rozen prachtig geworden. Stilletjes denk ik dat ze toch best wel wat creativiteit in zich heeft, ik weet het eigenlijk wel zeker.

 

 

Eerder had ik jullie verteld dat ik sinds kort deel uitmaak van het creatieve team van Vintage-Furniture in Leiden. Daar worden vooral workshops gegeven op het gebied van de krijtverf van Annie Sloan maar er zijn ook andere workshop. Eén van die workshops is het maken van papieren rozen.

Op woensdagavond 24 juni is er weer een workshop Paper Roses bij Vintage-Furniture in Leiden
en die geef ik dus J

Lijkt het je leuk, dan kun je je opgeven via de site (klik)
De link vind je ook rechts van mijn blog.

Misschien zien we elkaar...

Groetjes,

Barry

Jarige buurvrouw

Vandaag werd een buurvrouw-vriendin jarig. Met haar man en gezin woont ze een paar huizen verder. Al meer dan 27 jaar! We zijn één dag na elkaar getrouwd.

En ik ken haar al vanaf de kleuterschool en dat is nòg langer geleden.

 

Nu is zij ook 50 geworden. We lopen gelijk met elkaar op in het leven.

 

 

Ik maakte voor haar een boeketje rozen van papier. Ze houdt erg van rozen.

Uiteraard maakte ik iets zèlf voor haar. Zij had ook iets voor mij gemaakt toen ik 50 werd.

 

 

Dit stuk
 

En het staat er nog steeds. Het is ingedroogd maar de hortensia heeft haar blauwe kleur behouden en de witte roosjes zien er schattig vintage uit.

 

Net als wij zelf, wij zijn ook heel schattig vintage

 

Fijn hoor, om mensen om je heen te hebben waarmee je zo vertrouwd bent. Zeker als het zo'n schat van een buurvrouw is. Het is echt niet zo dat we iedere week bij elkaar op de koffie zitten. Soms zien of spreken we elkaar weken niet. Maar alleen al het gevoel dat er mensen om je heen zijn waar je altijd op kunt terugvallen, dat is veel waard. 

Ik weet zeker dat ze open doet als ik midden in de nacht aan de deur zou staan.

Dit blogberichtje is dus een soort ode aan mijn lieve buurvrouw.

Ik wens haar nog veel gelukkige, gezonde jaren toe.

Naast ons…  :-)

 

Barry

Paper rose corsage

 

Inmiddels heb ik al vele rozen van papier gemaakt, hele boeketten. Ieder leeg vaasje moet eraan geloven. Nu is dat best leuk natuurlijk maar een huis vol met papieren rozen moet ook weer niet. Dus geef ik af en toe een boeketje cadeau of maak ik rozen in opdracht.

Nu wilde ik eens wat anders dan rozen op een steel voor in de vaas.

Geïnspireerd door foto’s uit een boek van Rachel Ashwell bedacht ik om eens een ouderwetse corsage te maken. Zo eentje die dames bij een gala droegen en werd verzorgd door de uitnodigende partij. Tevoren had de heer geïnformeerd naar de kleur van de japon die zijn dame zou dragen èn naar haar lievelingsbloemen. Zo’n romantische corsage wilde ik maken, eentje uit vervlogen tijden.

 

 

 

Een roos van papier, oud gemaakt met een slokje koffie,  een stukje brocant kant dat ik nog had liggen. Het hart van de roos is ook oud, dat komt uit Lille van een verkoper van brocante corsages, communiekransjes, bruidssluiers en dergelijke. Hij verkocht ook oude ‘onderdelen’ zoals wasknopjes en meeldraadjes, kant, lint en tule.

 

De corsage spelde ik, zoals het hoort, links onder het sleutelbeen van de dame. De bloem naar beneden. Het kanten jabotachtige kraagje kocht ik vorig jaar ook in Lille.

Deze corsage met lichtroze roos maakte ik voor dochter Charlotte. Hij ligt op haar kamer bij het bruidsdiadeem van mijn moeder. Mijn moeder heeft dit diadeem gedragen toen ze trouwde met mijn vader. Er zat toen ook een tule sluier aan vast. Mooi hè.

Charlotte kreeg het diadeem van haar omdat ze het zo mooi vond.

Deze zelfgemaakte 'bruidskrans' van papieren roosjes liet ik al eerder zien. Het hangt nu aan de zijkant van de blauwe kast bij een oud Frans onderjurkje met monogram en mooie stoffen knoopjes. Door mijn bezoek aan Déjà-Vu in Oosterhout kreeg ik zin om ook zoiets in het zicht te hangen. Ik heb boven in een doos een echte verzameling oud kant, monogramservetten, tafelkleden etc. Als ik zoiets zie tijdens een vakantie op een vide-grenier, kan ik het niet laten liggen. Dat was 25 jaar geleden ook al zo. Veel spullen liggen al jaren en jaren netjes opgeborgen. Gewassen, gestreken en gekoesterd. Ik ga het vaker te voorschijn halen, gewoon om ernaar te kunnen kijken. Zo mooi!

Ik ben wat aan het fotograferen geslagen. Sommige van deze foto’s heb ik gemaakt met het toestel van mijn man, een Nikon D80. Nu moet ik opletten dat dit niet mijn zoveelste hobby wordt, want eigenlijk heb ik daar geen tijd voor.

Maar leuk is het wel.

Groeten,

Barry

 

 

Paper roses

 

 

Alweer een tijd geleden heb ik bij Jannie van Vliet in Amersfoort een workshop ‘rozen van papier’ gedaan. Sindsdien kan ik het niet laten.

Steeds weer maak ik rozen. In de loop van de tijd probeer ik de techniek verder te verfijnen zodat mijn rozen er steeds ‘echter’  uit gaan zien. 

 

Af en toe geef ik ze weg, een bosje rozen dat nooit verwelkt. Maar natuurlijk houd ik ze ook zelf.
Ik houd van rozen in zachte vervaagde kleuren. Van de week heb ik alle witte rozen en rozen in lichte kleuren bij elkaar gezet in deze jardinière. Hoe romantisch staat dat!

 

 

 

Ook probeerde ik rozen te maken die al een beetje 'verwelkt' zijn met bruine randjes.

 

 

Eentje bij de dadeltak op de eettafel.

 

 

 

Dit zijn ook rozen van papier maar dan anders. Een oude Franse ansichtkaart oftewel Carte Postale. Ik kocht ooit een stapeltje op een brocantmarktje in Frankrijk.

 

Ook mooi en sfeervol. Maar eigenlijk is de achterkant net zo mooi!

Helemaal volgekrabbeld.

 

 

 

Fijne week!

 

Barry

 

 

Hop hoop

De sliert hop op het kastje in de hal was even leuk maar opeens werd ik het toch zat.

 

 

Ik heb de droge bladeren en de lelijke stukken weggegooid en de rest in stukken geknipt. Nu kan het nog wel even, zo bovenop de gietijzeren Franse vaas.

Deze bloemen staan in een ander hoekje van de hal, ik maakte ze van bladzijden uit een vergeeld Engels boek en een parelkraal.

Storm op komst!
Morgen gaan wij nog een paar daagjes weg, wandelen in Limburg.

We moeten maar kijken wat er van komt…
en anders lees ik lekker m’n boek uit: ‘Een keukenmeidenroman’ van
Katryn Stockett.
Het is zó anders als de titel doet vermoeden, het is een prachtverhaal. Echt, een aanrader!

Fijne week,

Barry
 

 

Bruidskransje

Helemaal hot in brocanteland; kransjes met kleine tere roosjes of bloemen voor in het haar. Het zijn oude bruidskransjes of kransjes voor bruidsmeisjes. Ook wel communiekransjes.

Al een paar keer  stond ik op het punt er één te kopen, zo lief en teer.

Maar dan moet ik kiezen en dat kan ik zo moeilijk.
Ook zijn ze vaak best prijzig en dan wil ik helemáál zeker weten welke ik het mooiste vind.

Op de brocantefair in Rhoon stond ik er al mee in m’n handen. In Lille liep ik al naar de verkoper met een prachtige vintage krans waar zelfs nog een sluier van heel fijn tule aan zat.

Niet gedaan…

Al eens eerder had ik geprobeerd er eentje zelf te maken (klik) of  (klik)

Afgelopen weken opnieuw,  steeds als ik even tijd had maakte ik een klein roosje. Telkens maar één of twee dus erg hard ging het niet. Als voorbeeld diende deze foto uit een Jeanne d’Arc magazine nr. 3-2012. 

 

 

 

 

Eindelijk had  ik genoeg roosjes gemaakt, ik kon beginnen met het kransje.  Bij de kringloop vond ik een bosje zijden rozen, echt heel lelijk,  maar de blaadjes waren precies wat ik zocht, ik heb de kleinste blaadjes eraf geknipt en in dit kransje verwerkt.

Bij genoemde handelaar in Lille kocht ik wel wat wasknopjes, echte brocante. Die heb ik ook in dit kransje verwerkt.

 

Nu is het af, ik ben er heel tevreden over. Ik heb het om de hals van mijn paspop gehangen.

En het is zo leuk om te doen, ik houd van priegelwerk.

Er zullen er vast meer volgen.

Fijne week,

Barry