Laken & Servet

 

We zijn net terug van een fijn weekend met het hele gezin. Dat is met z’n zessen, wij, onze zoon en dochter en hun vriendin en vriend. Vorig jaar, toen we ter ere van mijn verjaardag naar Parijs zijn geweest, hebben we bedacht om er een familietraditie van te maken; ieder jaar een paar dagen weg met elkaar.

We begonnen vrijdags met een lunch bij ons thuis. Ik had pompoensoep gemaakt, een echte herfstsoep. Daarna reden we richting  Zuid-Limburg, eigenlijk België, we zaten zo’n vier kilometer over de grens in de Voerstreek. Ik had een via internet een B&B gevonden.

Omdat we er praktisch langs zouden komen, wilde ik graag langs Caatje brocante in Heel. Niet iedereen (eigenlijk niemand) zat te springen om brocante maar ik heb ze gewoon meegesleurd. Och, het was maar voor even…

 

Mooie spullen heeft Caatje! In de volgende blogpost zal ik foto's laten zien.

 

Na Caatje reden we door naar Laken en Servet in Moelingen, België, net over de grens. Spannend! Zou het er net zo mooi zijn als dat de website deed vermoeden?

Gelukkig wel, zelfs meer dan dat!

Met een gerust hart kan ik iedereen Laken & Servet aanbevelen. Kijk maar eens op hun website (klik)  Mooie, schone, comfortabele kamers, een gezellige ontbijtkamer annex salon met houtkachel èn, je zult het niet geloven, sfeervolle stillevens met brocante!

 

 

 

We werden er allerhartelijkst ontvangen met koffie, thee en een schaal koekjes.

Nadat we ons geïnstalleerd hadden, reden we ’s avonds naar Eijsden voor een diner bij brasserie La Meuse. Natuurlijk moesten we het Limburgs soervleisj (zuurvlees) proberen.

De volgende dag, na een smakelijk en uitgebreid ontbijt, maakten we een lange wandeling door de Voerstreek. Wauw, hoe mooi is het daar, dat wist ik niet.

 

 

 

 

’s Middags reden we naar Maastricht. Daar kon een ieder zijn eigen gang gaan. De jongelui hebben natuurlijk gewinkeld.

 

 

 

Voor  ’s avonds hadden we een tafel gereserveerd bij Il Bacaro bar e cucina op het Vrijthof alwaar wij lekker Italiaans gegeten hebben.

Na een gratis extra uurtje slapen, wat een mazzel, togen we zondag, na weer een heerlijk ontbijt terug naar huis.

Nu weten we het zeker; deze traditie van jaarlijks met elkaar weg, houden we erin!

Barry

Entree!

 

 Je loopt er eigenlijk alleen doorheen als je naar buiten, naar boven of naar het toilet gaat. Je zult maar hal zijn…
Bij ons is het niet anders. Je komt binnen via de voordeur en dan sta je in de hal. Daar hang je je jas op en stiefel je door naar de huiskamer.

Maar misschien onderschat ik de hal. Eigenlijk is het toch een soort visitekaartje.

Aan de hal kun je vaak al zien wat voor soort mensen er wonen, van welke sfeer ze houden. Zijn de bewoners opgeruimd of rommelig, jong of oud, en met z'n hoevelen zijn ze (kijk naar de schoenen die er staan)

Ik hoop maar dat als mensen bij ons binnen komen, ze in ieder geval het gevoel krijgen dat ze welkom zijn, dat het gezellig is en warm.

 

Soms zullen ze denken dat we rommelig zijn ( ligt eraan wanneer ze aan de deur staan) en soms dat er een kraakheldere huisvrouw de scepter zwaait ( je kunt het treffen). Verder is onze hal vooral gewoon, met drie deuren en een trap naar boven. We hebben er oude opgeknapte deuren en die bevallen nog steeds. Veel leuker dan de deuren die oorspronkelijk in het huis zaten.

Voor op de wc-deur had ik al heel lang een emaille plaatje. Het zat nog steeds niet op de deur maar het lag op het plankje in het toilet. Vorige week heeft manlief het maar eens op de deur geschroefd.  Toch wel leuk, ook al is het oud en geroest.

Zolang als wij er wonen liggen er witte en zwarte plavuizen, ik ben ze nog steeds niet zat. Ze raken een beetje versleten maar dat is juist goed! Die tegels mogen van mij nog lang blijven.

In de hal staat ook een wit kastje. Het komt nog uit het oud grenen tijdperk, de jaren ’80 toen bijna iedereen fan was van oud Engels grenen. Al een tijd terug heb ik het kastje wit geverfd met krijtverf. Onlangs ben ik bezig geweest het bovenblad weer kaal te maken. Is nog niet gelukt want er zit ook een waslaag op. Binnenkort maar wat hardhandiger hiermee aan de slag.

 

 

Wat op het kastje staat, wisselt steeds. Nu staat er een stenen kandelaar met daarop een oude jampot met waxinelichtje, een Franse jardinière met oude dadeltakken, een paar schoenenmallen en een hoedenstandaard met daarop géén hoed maar mijn trouwhandschoentjes.

Sober maar sfeervol.

 

Boven het kastje hangt een heel oude spiegel. Deze hebben we al zolang we hier wonen en komt uit een oud huis dat ontruimd werd. Manlief heeft de spiegel toentertijd gered van de vuilnisbelt.

Niemand begreep wat wij met die oud spiegel wilden. Ik ben er nog steeds heel blij mee.

Dit was dus een klein rondje hal.

Maar hang je jas op en kom verder
dan zet ik thee...

Barry

Umbrië en Toscane

Kan het nog? Jawel toch. Ik wil nog foto's laten zien van de andere helft van onze vakantie.

Mocht je er geen zin in hebben dan scroll je gewoon lekker door.

 

Onze vakantie begon in Le Marche, oftewel de Marken, daar had ik al foto's van laten zien.

De tweede helft van de vakantie waren we in Umbrië maar eigenlijk ook in Toscane.  ‘Officieel ‘ verbleven we in Umbrië maar als we iets te hard gas gaven, zaten we in Toscane. Van beide streken hebben we dus wat meegepikt.

Ook een prachtig stuk Italië! Echt het Italië zoals je je Italië voorstelt, althans dat vond ik.

 

Glooiende okerkleurige heuvels met cipressen en pijnbomen met daarboven een felblauwe hemel. Wonderschone steden, stadjes en gehuchtjes waar je kunt rondslenteren en, niet te vergeten, heerlijk eten!

 

 

We verbleven in een prachtig gerestaureerd klassiek Umbrisch/Toscaans boerderijhuis, middenin de olijfgaarden en vanaf ons terras uitzicht op het Meer van Trasimeno

 

 

 

Assisi, de stad van de heilige Franciscus, die met de vogels en de dieren kon praten.

Met een basiliek zo groot!

Nou ja, het zijn eigenlijk drie kerken in één, bovenop elkaar

Cortona, een oude stad in Toscane, gelegen op een heuvel. Met een wirwar aan straatjes en steegjes met winkels, restaurantjes, antiek en veel galeries.

 

 

En Firenze (Florence) Wat een geweldige stad.

We zijn er vanaf ons vakantie-adres met de trein naartoe gereisd.

Ook leuk om eens mee te maken.

 

De Basilica di Santa Maria del Fiora of kortweg

de Duoma (de Dom) van Florence.

Immens!!

 

 

David

 

Het beroemde marmeren beeld van Michelangelo op de Piazza della Signoria. Nu eens een foto van alléén de bovenkant. De onderkant wordt mij al teveel belicht. Jammer genoeg  wordt zodoende vaak voorbij gegaan aan het feit dat dit een staaltje van beeldhouwkunst is dat zijn weerga niet kent.

 

 

Op de achtergrond zie de beroemde Ponte Vecchio, een brug vol juwelierswinkeltjes.

Ook zijn we op bezoek geweest bij Fattoria La Vialla in Castigglion Fibocchi. Kennen jullie dat? Kijk anders eens op hun site (klik)

Het bestaat dus echt!

We hebben een rondleiding over dit landgoed gekregen, in de wijnkelders geweest, bij de olijfpersen, de bakkerij en zó heerlijk geluncht. Niet normaal meer.

 

Ook de kippen waren er als de kippen bij

 

Perugia, een superoude stad. Bestaat al vanaf de tweede eeuw na Chr.(!)

Heel bijzonder en mooi.  

 

 

En als het echt tè heet werd…

 

Dan deden we gewoon helemaal niks…

Nu zitten we volop in de herfst en lekker thuis

Ook wel weer fijn toch?

Niks om te klagen

 

Groetjes,

Barry

 

 

Dadels

Het was nog wel erg zomers op mijn blog. Althans, de foto die bovenaan stond. Nu de herfst definitief is ingetreden, heb ik mijn blog ook maar een meer herfstige aanblik gegeven.

Vorige week kocht ik twee kleine dadeltakken. Precies goed voor de Frans gietijzeren vaas op de schouw. Meestal zijn ze groenig als je ze vers koopt. Deze zijn een beetje blauwgrijs. Ik ben benieuwd hoe ze zullen indrogen.

 

 

Vanmiddag bedacht ik me, dat ik ook nog ergens dadeltakken van vorig jaar moest hebben. Ik had ze bewaard en opgeborgen. Meteen opgezocht en gevonden. Ze zijn eigenlijk nog heel mooi en liggen nu op een andere vaas op de salontafel.

'k heb er alleen geen foto van, komt misschien nog.

 

Berenklauwen staan ook geweldig in de herfst (in de winter trouwens ook) Ik heb manlief op jacht gestuurd en hij kwam thuis met werkelijk giga grote exemplaren. Ik dacht eerst dat ik ze in de kruik op de grond wilde zetten maar bij nader inzien, heb ik ze toch ingekort en op de kast gezet.

 

 

 

Deze oude flesjes kocht ik begin deze maand op de Grande braderie de Lille. Echter, ik kocht ze niet voor mezelf maar voor de verjaardag van mijn vriendin. Ze staan dus niet meer bij mij in huis, ik moet het doen met de foto.

 

 



Geeft niet. Ik weet dat vriendin er blij mee is en dat ze bij haar een mooi plekje hebben.

Bijna weekend, morgen nog een dag werken. Een lange dag, dat wel want aansluitend 's avonds sta ik met collega's op een woonbeurs hier in de regio. WoonEvent Lansingerland

Je kunt erop klikken als je benieuwd bent naar dit Event. Misschien woon je in de buurt en kunt je zelfs langskomen, de entree is gratis. Als je op de site op 'exposanten' en dan op 'Architektenburo Houweling' klikt, kom je op de website van het bureau waar ik werk. Wil je ook nog zien hoe ìk eruit zie? klik dan helemaal links onderaan op 'wie is wie'
't zou zomaar kunnen, dat je nieuwsgierig bent naar het gezicht achter deze blog, ik plaats eigenlijk heel sporadisch een persoonlijke foto.

Ik wens jullie een fijn weekend,

Barry

 

 

Vakantiefoto's, hoedendoos, herfst ... Vincent van Gogh (?)....

... dus hoe lekker chaotisch het soms bij mij gaat.

Bloggen, het komt er maar niet van.

Sinds de klad er een beetje is in gekomen, blijft de klad erin.

Ik wilde mijn vakantie ‘afhandelen’ maar ik moet nog steeds mijn foto’s uitzoeken. Ben bezig met een fotoboek en aan de hand van de foto’s die ik daarvoor kies, koos ik ook mijn blogfoto’s. Alleen aan de tweede helft van de vakantie ben ik nog steeds niet toe gekomen.

Och, dat komt nog wel, later.

Ver vóór de vakantie, eind juni, was ik bij ‘De Franse Zomerdagen’ van Déjà-Vu in Oosterhout. Daar kocht ik een oude hoedendoos. Echt een mooierd, eentje uit Parijs. Ik viel vooral voor de kleur, van dat zachte grijsblauw, helemaal ‘mijn’ kleur.

 

 

Hij staat leuk, bovenop de tv-kast. De oude boeken op de Franse vaas kocht ik ook bij Déjà-Vu. Die liggen/staan inmiddels al lang weer ergens anders en de vaas is ook weg.

 

 

Buiten schijnt de zon, het is heerlijk herfstweer. Ook in de tuin merk je dat het herfst is. De kleuren vervagen, de hortensia's drogen in. Ook mooi, vind ik. Ik houd van de seizoenen.

 

 

Een paar rozen doen nog een laatste poging

 

 

Morgen ga ik met mijn liefste naar het Kröller-Müller museum in het nationale park de Hoge Veluwe. Ik wil nog heel graag de tentoonstelling Van Gogh & Co. zien. Het museum presenteert zo’n 50 schilderijen en tekeningen uit de eigen Van Gogh collectie samen met werk van voorgangers, tijdgenoten en navolgers van Van Gogh. Deze tentoonstelling is nog tot 27 september, dus als we het nu niet doen,  dan hoeft het niet meer.

Kijken jullie ook naar de serie ‘Krabbé zoekt Van Gogh’ op zaterdagavond ? Zo leuk! De schilder Van Gogh  trekt mij wel, ik houd van zijn stijl.  
Tot blogs weer,

Barry

Vakantiehuis in Italië

Ik kreeg veel enthousiaste reacties via allerlei wegen over mijn vorige blogpost.

Kennelijk zitten er onder mijn volgers meer rustzoekers.
Misschien hebben sommigen het adres al kunnen vinden maar om lang zoeken te voorkomen, zal ik hier dit vakantie-adres verklappen.

 

We zaten in Casa Cora aan de rand van het stadje/dorpje Pergola.

Een heerlijk huisje aan een heel stil weggetje,
rustig maar toch ook niet echt afgelegen. Met de auto sta je in vijf minuten bij een bakker of supermarkt.

 

Eigenlijk is het er bijna altijd mooi weer. Warm, héél warm, zonnig, iedere dag een blauwe lucht en aan het gras kun je zien dat het er heel weinig regent. Soms weken achtereen niet. 

Het toegangshek

Van binnen ziet het huisje er zo uit:

 

Links van de tafel is de ingang, rechts zie je de open haard en daarnaast zie je de deur naar de slaapkamer.

 

 

Links is de deur naar de riante badkamer, heel comfortabel, licht en schoon. Op de site van Micazu staan nog meer foto's (HIER)

 

De gastvrouw (Cora dus) en gastheer zijn zeer behulpzaam. Ze weten echt alles over de omgeving. Waar kun je wandelen, wat zijn leuke uitstapjes, waar kun je lekker eten, waar koop je wijn, zo uit het vat. Er liggen stapels kaarten, folders, boekjes die je kunt gebruiken. Je kunt ze werkelijk alles vragen en ze staan altijd voor je klaar.

Tijdens het verblijf wordt je ook een keer uitgenodigd om bij hen te komen eten. Nou, dan wordt je echt verwend met allerlei lekkere gerechten.

Dus mocht je nog wat zoeken voor volgend jaar dan is dit zeker een aanrader.
Als je HIER klikt, kun je meteen boeken (vanaf april/mei tot eind september)

Barry

Bella Italia!

Jongens, het moet er maar eens van komen. Dat bloggen van mij heeft nu al zo lang stilgelegen, niet leuk meer.
Onze vakantie in Italië is inmiddels al enkele weken voorbij. Dus voordat het helemaal ‘mosterd na de maaltijd’ wordt, ga ik er vandaag maar eens een blogpost aan wijden.
Maar ik heb zovéél foto’s gemaakt. Best moeilijk om er dan maar een paar uit te zoeken en toch een beetje een indruk te geven van de vakantie.

De eerste helft verbleven we in Le Marche oftewel De Marken. Dit ligt oostelijk van de Appenijnen, tegen de Adriatische kust aan. We hadden een huisje gehuurd via Micazu. Leuke site! Daar verhuren particulieren hun eigen (vakantie)huis aan Medelanders. Dit heeft zo z'n voordelen: je huurt direct bij de eigenaar, zonder tussenkomst van één of andere reisinstantie, vaak ver weg van het massa-toerisme, dus niet op overvolle campings of andere toeristenoorden, je bent er vaak maar de enige gast. Lekker rustig dus, daar houden wij van.

 

 

We hadden het getroffen, een huisje in Pergola op een héél rustige plek, geen enkel navigatiesysteem kan het vinden, je komt er alleen als je het weet.

 

Het Nederlandse echtpaar waar we het van huurden woonden in het ‘hoofdgebouw’ en wij in het gastenverblijf alwaar we volop privacy hadden. Een prachtig luxe appartement van alle gemakken voorzien; grote ruime badkamer, slaapkamer, woonkamer en volledig ingerichte keuken met oven, koelkast en vaatwasser. Een heel grote eigen tuin met prachtig uitzicht en zwembad. Helemaal voor ons tweetjes. Weet je wel hoe heerlijk dat is!

 

In de Marken is genoeg te beleven. Een landelijke ‘boerse’ streek met prachtige uitzichten. Heel oude dorpjes, stadjes en steden waar het lijkt of de tijd heeft stilgestaan en waar het gewone Italiaanse leven voortkabbelt. En wat een aardige mensen, die Italianen.

 

We bezochten Urbino, een studentenstad met een groot heel oud centrum (denk aan het jaar 1200-1300). Deze stad staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

 

 

 

De Adriatische kust waar de Italianen zelf heel graag op vakantie gaan.

 

 

 

Corinaldo, een piepklein oud ommuurd stadje met van die leuke trapstraatjes. Dat hebben de steden daar wel meer, die trapstraatjes, omdat ze veelal op heuveltoppen gebouwd zijn (De eerste foto van mijn vorige blogpost is ook daar genomen)

 

Mooie berglandschappen met ultieme uitzichten. Wij zijn bovenop Monte Petrano geweest.

 

 

Halverwege onze vakantie zijn we 'verhuisd' naar de andere kant van Italië, Umbrië en Toscane.
Dat laat ik zien in mijn volgende blogpost. Want Oh, wat is Italië mooi en veelzijdig! Je raakt er niet uitgekeken.

Voor nu de hartelijke groeten uit een regenachtig Nederland.

Barry