Esatto bloggersdag (nog een keer)

Er zijn inmiddels al heel wat berichten geplaatst over de bloggersdag bij Esatto. Zowel op Facebook als op allerlei blogs.

Ook op de blog van Esatto zelf (klik) . Hé, kijk! Op foto 2 en 6 en op de allerlaatste foto, de groepsfoto, sta ik.

Tussen de bedrijven door heb ik wat foto’s van de winkel gemaakt.

 

 

Mooi hè!

Toch… (en nu ga ik wat bekennen)

Het is prachtig, die landelijke stijl. Ik ben groot fan van kalkverf. Ook bepaalde robuuste meubels kunnen mij best bekoren. Maar de ‘Hoffz-stijl’ an sich, vind ik persoonlijk te donker, te zwaar. Zeker als het erg wordt doorgevoerd.  

Met van die loeigrote kruiken en potten uit landen als Nepal, heb ik gewoon niet zoveel. Ik ken dat land of die cultuur niet en daarom roepen zulke spullen niets bij mij op.  Ik maak het liever landelijk met bijvoorbeeld Frans aardewerk of emaille. De landelijke warme sfeer van het Franse platteland, het “joie de vivre” en wat losse frivoliteit, daar krijg ik dan weer warme gevoelens van.

Zo zie je maar weer, ieder z’n ‘ding’

 

 

Ik kocht bij Esatto een gedroogde tak van een asparagus. Dat staat mooi luchtig in de kruik (Frans!) op de tv-kast.

 

 

Bloggers kregen een pot kalkverf mee en waarschijnlijk om bovenstaande reden koos ik voor een lichte kleur kalkverf, Coffee Cream. Ik hoop dat ik binnenkort kan laten zien wat ik ermee gedaan heb. Met de Marrakech hoop ik ook wat leuks te verzinnen.

Nogmaals de kandelaars die ik verfde tijdens de workshop. Nu bij daglicht.

 

En deze gebreide keukendoek en pannenlap vond ik te leuk om te laten hangen.

Nogmaals, de bloggersdag was fantastisch

en Esatto is een winkel waar ik zéker nog eens naartoe ga.

 

Groetjes,

Barry

Bloggersdag bij Essato!

Vandaag was de bloggersdag bij Esatto in Rijnsburg.

Wat een gezellige dag! Hoe leuk om medeblogsters ‘in het echt te zien’.
Ik ging bijna handtekeningen vragen.

Het was ook een heel volle dag. De workshop was boven verwachting. We hebben drie kandelaars en een theedoos bewerkt met een product naar keuze.

De high-tea was heerlijk

De ontmoetingen waren levendig en gezellig

En de winkel van Esatto is gewoonweg een Plaatje!

Ik heb foto’s gemaakt, die laat ik later wel zien. Nu is het al laat, ik ga zo naar bed. Maar de drie kandelaars hebben inmiddels al een plekje gekregen.

De foto's zijn gemaakt in het donker maar kunnen er nog best mee door.

Dames medeblogsters en stille volgers, het was me een waar genoegen.

 

Patricia, Martine en Carla, dank, dank voor het organiseren,  dit is zeker voor herhaling vatbaar!
 

Hartelijke groet,

Barry

Rustig…

 

Ik heb eigenlijk niets te melden, het is hier rustig en alles gaat z'n gewone gang.

 

Maar ik had gewoon zin om een nieuwe blogpost te plaatsen. Daarom een kleintje met wat plaatjes van het voorjaarsgroen in huis.

 

 

Groeten en een fijne week

 

De televisie

Oké oké, ik zal ook onze tv-hoek laten zien. Ik zag het op diverse blogs voorbij komen.
Echt erg vind ik het, een tv in huis. Zo’n groot zwart vlak dat alle aandacht op eist.

Daarom staat de tv bij ons ín een kast, aan het oog ontrokken. Alleen als we kijken, gaan de deuren open. Ook alle radio-apparatuur en de meeste CD's staan in deze kast

Voorheen hadden we een kleine, die paste in een gewone kast. Maar toen man- en zoonlief een aantal jaren geleden een flatscreen wilde, heb ik 'geëist' dat ook deze in een kast kwam.

 

 

In deze kast van Rivièra Maison paste zelfs een grotere dan dat ze in eerste instantie op het oog hadden. Dus ik maakte nog vrienden ook.
Zij blij, ik blij...

 

en op de kast kan ik steeds wat leuks zetten. Zoals nu deze magnolia-takken. De oude lijst staat er eigenlijk altijd op. Voor de rest wissel ik het steeds af.

Het schattige betonnen vogeltje bracht Charlotte vorig jaar mee uit Frankrijk. Het staat dan hier, dan daar.

 

Tijdens het fotograferen, brak opeens de zon door.
Het lijkt buiten gewoon een beetje lente!

Fijne week allemaal.

Barry


 

één, twee, drie en eindelijk vier

 

Ik wilde andere eetkamerstoelen. Ze moesten oud en gezellig zijn en niet te duur. Ik wist niet precies wat ik zocht maar ben zomaar gaan zoeken op marktplaats. In ieder geval wilde ik stoelen met een gestoffeerde zitting, gewoon omdat dat lekkerder zit.

En… gevonden!

 

Vorig jaar maart al. Maar wat een klus! Eén stoel ging nog, de tweede is ook nog leuk maar de derde schoof ik steeds voor me uit. En als je er dan eindelijk drie af hebt, moet die vierde natuurlijk ook nog. Daar moest ik mezelf echt toe zetten.

Nu had ik wel het geluk dat manlief ze alle vier heeft geverfd.
Er zit Annie Sloan ‘old white’ op. Daarna heb ik de stoelen in de clear wax gezet, ook van Annie Sloan. Daarmee wordt de krijtverf wat harder en meer bestand tegen vlekken. Met de dark wax heb ik accenten aangebracht.

 

De zittingen heb ik bekleed met stof van een oude graanzak. Die kocht ik vorig jaar bij Fleurs Linnen in Rotterdam-Kralingen (klik). Ik kon precies vier zittingen halen uit één graanzak.

 

De stof van zo’n oude graanzak is zo mooi van kleur en structuur. Het geeft de, op zich romantische stoelen, net even pit. Een leuke combinatie zo.

 

Vorige week deed ik de laatste stoel.

Nu ben ik ervan af, hè hè. Die stoelen bleven me op een gegeven moment gewoon aankijken.

 

Afgelopen dinsdag heb ik één wand een nieuwe laag kalkverf gegeven, waar de tafel tegenaan staat. Ik had vorig jaar de keuken en huiskamer gedaan maar over dit ene wandje was ik niet algeheel tevreden. Toen er tijdens het eten ook nog een spetter jus op spatte was het besluit genomen. Gelukkig had ik nog een rest over.

 

Het is de kleur Palladio van Carte colori. Het leek wel of deze kleur lastiger dekte dan andere kleuren. Ik ben het gaandeweg steeds dikker gaan opzetten. Dan werd het echt mooier. De wand die ik nu over gedaan heb, was de wand die ik het allereerst gedaan had. Eigenlijk te dun, denk ik achteraf. Nu heeft deze wand drie lagen. Veel beter!

En de jusvlek is ook weg :-)

Voortaan maar beter opletten met de jus want de verf is nu op.

Ik wens jullie alvast een fijn weekend toe,

Barry

Graphite oftewel zwart

Vorige week bedacht ik opeens (ja, echt opeens) dat ik de plank in de keuken zwart wilde. Eigenlijk ben ik niet zo’n ‘zwart-type’ maar voor deze plank leek het me toch wel wat.

Eerder had ik met een proefpotje ‘graphite’ van Annie Sloan een oud blik geschilderd.

 

 

Dit blik komt bij oude tantetjes vandaan. Ik sprak al eerder over deze tantes, zussen van mijn oma. Oma en de tantes leven niet meer, maar veel van hun spullen zijn in de familie bewaard gebleven. De tantes hadden een kruidenierswinkeltje. Denk aan zoiets als in het Openluchtmuseum. Uit die winkel komt dit blik. Na wat rekenen moet het rond de 100 jaar oud zijn. Het heeft een tijd bij mijn moeder in de kelderkast gestaan. Toen mijn moeder verhuisde, kreeg ik het blik. Er zat plakplastic op, dat moest eraf! Maar toen ik het eraf trok, trok ik de oorspronkelijke verflaag voor een groot gedeelte mee. Vandaar dus die grijze verf.

 

 

En vorige week moest de witte plank eraan geloven.

 

Maar de verf uit het nieuwe potje ‘graphite’ viel toch zwarter uit dan de verf die ik op het blik smeerde. Toch ik ben wel tevreden. Eigenlijk was de plank nog het enige witte geval in de keuken en er is juist best veel zwart in deze ruimte.

Het gasfornuis, het granieten aanrechtblad, de houten knoppen aan de deurtjes en lades, de vensterbank. Maar ook bijvoorbeeld de gietijzeren braadpan, de emaillen fluitketel en de brocante bakblikken.

De plank heeft mijn lieve man een aantal jaren geleden zelf gemaakt. Toen ‘ie wit was, was ik er al heel blij mee, maar in ’t zwart past hij eigenlijk ook heel goed in het geheel. Beter zelfs.

Graphite van Annie Sloan is geen harde kleur, het heeft een zweem van grijs en bruin en het is supermat. Het is mooi, landelijk zwart.

Ik ben nog steeds geen ‘zwartfan’ maar mooi zwart is niet lelijk.

Dat is gebleken.

Groetjes,

Barry

2015

 

Zijn we zomaar opeens in het jaar 2015 aanbeland!
Alles is weer ‘normaal’, geen spoortje sinterkerst en nieuw meer te bekennen.

(Nou ja ‘normaal’. Ik wilde deze post woensdagavond plaatsen maar heb even gewacht. Schokkend nieuws uit mijn geliefde stad Parijs. Vreselijk! )

Deze week reed ik op mijn fietsje ook weer richting het werk en na een halfuur was ik al vergeten dat ik notabene veertien dagen vrij was geweest.

Afgelopen maandag heb ik de kerstboom eruit gegooid (dit moet je niet letterlijk nemen hoor). Het optuigen gaat sneller dan het aftuigen want in welk doosje zaten nou ook alweer welke ballen? En waarom past het nu opeens niet meer? Afijn, ’s middags om half 4 zat ik met een kop thee op de bank in een zeer opgeruimde, stofvrije en schone huiskamer.

Ik vloog weer op. Snel foto’s maken! Want voor je het weet komt er weer van alles binnenstormen.

 

 

Onze nieuwe oude salontafel had ik nog niet laten zien. Sinds eind oktober hebben we die. Ik was de oude zo zat! Eigenlijk vond ik die al een tijd te groot voor onze huiskamer.

Toevallig hoorde ik van kennissen dat ze voor een andere inrichting hadden gekozen. Bijna de complete inboedel ging weg, zo ook een oud grenen salontafel. Een echte oude! Die van ons was wel grenen maar niet oud (inmiddels wel al 27 jaar). Nu hebben we een nieuwe véél oudere tafel (misschien wel 127 jaar). Eigenlijk is het een oude keukentafel waarvan de poten korter gezaagd zijn. Vroeger hadden niet zoveel mensen een salontafel. Stel je voor, dan was je chique...

Manlief heeft de tafel helemaal kaal gemaakt, er zat een dikke laag was op.

Het onderstel heb ik geverfd met de krijtverf van Jeanne d’Arc Living in de kleur stone grey, een mooie lichtgrijze tint. Daarna heb ik het bovenblad in de donkere was van Annie Sloan gezet en hier en daar het onderstel ook een veeg gegeven. Ook heb ik het onderstel op sommige plekjes en hoekjes wat doorgeschuurd.

En nu is tie zo

Ik ben er heel blij mee. We hebben gewoon meer ruimte!

Misschien in het echt niet eens zoveel maar optisch gezien zeker wel. Deze tafel is kleiner qua oppervlakte maar staat ook hoger op z’n poten en dat maakt het ook ruimtelijker

 

 

O ja, er waren lezers die vroegen om het recept van de cranberry cheesecake die ik maakte als dessert op eerste kerstdag. Inmiddels heb ik deze taart al een twééde keer gemaakt.
Echt, hij is verrukkelijk.

Dit is niet te lezen maar het recept komt uit dagblad Trouw: (klik)
Ik zeg: "maken die taart" je zult er geen spijt van krijgen.
Allemaal een fijne zaterdag en zondag toegewenst.

en groeten,

Barry